Even afharden

Op het moment dat ik me omdraai realiseer ik me dat ik wakker ben. Mijn neus is koud. Ik doe één oog open en zie dat er nog geen streepje daglicht door de gordijnen valt. Mijn hand reikt heel voorzichtig van onder het warme dekbed naar mijn telefoon en ik zie dat het 05.00 uur is. Man het is KOUD!

Het is november en de eerste nachtvorst is een feit. In de ochtend is het even pittig. Langzaam opstaan is er niet bij. Ik spring uit mijn bed, druk het knopje van het koffiezetapparaat in dat we gisteren hebben klaargezet, trek een shirt aan, daar overheen een thermoshirt met lange mouwen, een vest en een dikke wollen Barbour trui, een erfstuk van Marks vader. Zo snel als mogelijk strompel ik op klompen naar het toiletgebouw. 40+-er hè, die moet even opwarmen in de ochtend.

Plassen is afzien, de toiletbril is écht fris aan de bibs en als je te lang blijft zitten worden je heupen koud. Wat dat betreft kun je beter niet op een toilet gaan zitten, maar ja, op een camping is in de bosjes hurken not done. Beetje doorplassen dus en vlug weer naar binnen. Halve liter koffie achterover slaan, muts op, camojas en bergschoenen aan en hup met de honden op pad voor een stevige wandeling. Het is 07.00 uur.

In het bos is het meer dan prachtig. Na een half uurtje wandelen laat de zon vandaag massieve stralen door de bomen schijnen. Alsof iemand van bovenaf een lasershow geeft. Sommige stralen raken de bosgrond. De afgevallen eikenbladeren lichten vuurrood op onder deze aanraking. Andere stralen worden gevangen door blaadjes die nog wel aan hun takken vastzitten. Het is een spectaculair gezicht.
Op dit tijdstip zijn er geen mensen in het bos. De toeristen hebben het zomerverblijf afgesloten en zijn vertrokken naar hun warme huizen in de stad. De lokale bewoners maken zich klaar voor een nieuwe werkdag. Wat een voorrecht om hier te mogen lopen.

In de blokhut is het minder halleluja. Ik wil graag even werken op de laptop maar na 30 minuten zijzn mijn vingers zo kkkkoud dat ik nietmeervloeiend het toetstensbord kannb  bedienen. Stallen uitmesten dan maar. Muts op want zolang je hoofd warm is, is je lichaam dat ook. In beweging blijven is de enige manier om warm te blijven.

Douchen, niets iets om naar uit te zien vandaag, maar mijn kapsel vraagt er om. De waterstraal is heerlijk warm, mijn strak aangedraaide schouderbladen ontspannen. Ken je dat? Spierpijn laag tussen je schouderbladen door in elkaar gedoken lopen en oppervlakkig ademhalen? Het enige dat werkelijk helpt is om je houding open te gooien diep adem te halen. De spanning vloeit af. Ik stel het moment van afdrogen uit. Nog één minuutje, nog één, de allerlaatste en de állerállerlaatste. Vlug aankleden en met natte haren naar de hut.

Buurvrouw heeft een Zibro petroleum kachel gebracht. “Dan houd je het nog een beetje warm daarbinnen”, weet ze als ervaringsdeskundige te vertellen. En inderdaad, het is lekker warm al stinkt alles naar petroleum. Maar we zeuren niet, want we hebben de tijd aan onszelf en hoeven niet naar kantoor.
​
We moeten gewoon nog een beetje afharden. Het vriest nog niet eens. En eerlijk is eerlijk. Het heeft ook wel iets, zo’n koude neus.

---